سطح بعدی تخصص در استفاده از هوش مصنوعی

فعلا اینطوریه که باید بتونی دستور پیچیده یا دقیق‌تری بهش بدی (prompt).
باید یه چیزی کامنت کنی تا کاربلدها پرامپت رو برات تو دایرکت بفرستند.

برد در اینه که بگردی مدلی پیدا کنی که همه کاری ازش بر میاد (آچار فرانسه).

باور عمومی اینه که هر چی مدل بزرگ‌تر و گران‌تر باشه، نتیجه بهتره.

یکی برای کدنویسی می‌ره سراغ مدلی که استدلالش خطیه و دقیق، و یکی دیگه سعی می‌کنه یه مدل خلاق رو مجبور کنه که منطق ریاضی رو رعایت کنه. نتیجه‌اش این میشه که دومی نصف وقتش رو صرف اصلاح اشتباهات مدل می‌کنه، چون داره از اره برقی برای کوبیدن میخ استفاده می‌کنه.

اما در واقع درک تفاوت بین یه مدل سریع و یه مدل استدلالی، یا تفاوت بین مدل کدنویسی و مدل‌ خلاق، همون چیزیه که خروجی «خوب» رو به خروجی «استثنایی» تبدیل می‌کنه.

تخصص دیگه توی نوشتن پرامپت نیست؛ توی معماری انتخابه.

احتمالا بهترین دستیاران (agent) هم اونهایی هستند که از مدل‌های متعددی بهره می‌برن و توی سپردن هر کاری به مدل مناسبش دقیق‌تر عمل می‌کنن.