بزرگ‌ترین چیزی که با خودت به یه پروژه میاری، حرکت به جلوئه.

حرکت به جلو، یه داراییه، یه مهارته، حتی یه عنوان شغلیه.
مثل قبل که آسانسورها بدون اپراتور حرکت نمی‌کردن.

باید یه نفر می‌رفت توش و می‌گفت: «بریم بالا.»
حالا هم بیشتر پروژه‌ها همین‌طورن.
منتظر یه نفرن که وارد بشه و بگه: «می‌برمش جلو».

پیش‌دستی کردن، خواستن و مسئولیت‌پذیر بودن، چیزهای کمیاب و قدرتمندی هستن.
چون بیشتر ما اون‌قدری اهمیت نمی‌دیم که بخوایم بیاریمشون سر میز.

جلو رفتن فقط زور بازو نمی‌خواد،
نگرش می‌خواد، مهارت می‌خواد، باور می‌خواد.

و این ترکیب، نادره.