پادزهر حمله‌های انتقادی

با همکار، رییس یا دوستی که فورا به هر پیشنهادی که میدید انتقاد می‌کنه چطور مواجه می‌شید؟

این جالب نیست، قبلا تست کردیم نشد، تا حالا تست نشده، تو از عهده‌اش بر نمیای،‌ وقتش رو نداریم،‌ پولش رو نداریم، امکانات نداریم و ...

وقتی دیگران عقب نشینی می‌کنن، اعتماد به نفس داشتن آسونه. وقتی دیگران نمی‌دونن کار درست چیه،‌ وانمود کردن به آگاهی از راه درست آسونه.

من معمولا در مواجهه با این موضوع می‌پرسم: آیا قبول داری که اینجا یه مشکلاتی داریم؟ آیا قبول داری که باید یه کاری بکنیم؟

اگه اینا رو قبول نداری پس بهتره وقتت رو با گوش دادن به حرف‌های من تلف نکنی. بهتره بریم یکم بیشتر بررسی کنیم ببینیم اصلا مشکلی هست یا نه.

اما اگه تفاهم داشته باشیم که مشکلی هست، جواب خیلی ساده‌ایی میگیرم: «تو فکر می‌کنی باید چکار کنیم؟»

پرسش یا پاسخ

به دو روش میشه مفید بود:

  • به سوال‌ها پاسخ بدید
  • سوال بپرسید

بی وقفه سوال بجا و درست پرسیدن خودش یه حرفه بلند مدته،‌ چون اغلب هیچ‌کس جواب درست و دقیقی برای همه چیز نداره.

رقابت

وقتی در مورد دلیل رها کردن ایده‌ها از آدم‌ها سوال می‌پرسم، دلیل شماره یک‌شون اینه که «فهمیدم یه نفر قبلا انجامش داده.»

یا مدل‌های دیگه اینه که «ایده من چیز جدیدی نداشت» یا حتی اونهایی که شروع کردن و بعد میگن «آخه یه رقیب پیدا کردیم.»

اما دو خبر مهم و بزرگ برای شما:

۱. رقیب شما رو اعتبارسنجی می‌کنه. بهتون اجازه میده که به جای بله یا خیر به این یا اون فکر کنید. کار طبقه‌بندی کردن رو براتون راحت می‌کنه. حتی قیمت‌گذاری آسون‌تر میشه چون یه چیزی هست که باهاش مقایسه بشید.

۲. حدود ۷.۵ میلیارد نفر روی زمین زندگی می‌کنن. حتی اگه لیف دست باف یا چاقوی دست ساز تولید می‌کنید، اونقدر آدم توی بازار هست که هرگز نمی‌تونید همه اونها رو به سمت خودتون بکشونید.

دلایل خوب زیادی برای تعطیل کردن یه پروژه وجود داره، اما رقیب داشتن یکی از اون دلایل نیست، حتی اگه رقیب‌تون گوگل باشه.

دسته سوم وجود نداره

آدم‌ها توی دو دسته قرار می‌گیرن:

  • اونهایی که دنبال پایداری، پیوستگی، مقرون به صرفه‌گی و تضمین (برای هرچیزی) میگردن.

  • اونهایی که ماجراجویی می‌کنن،‌ به دنبال اکتشاف هستن و می‌خوان یه تغییری توی جهان بوجود بیارن.

ما می‌تونیم توی هر یک از این دسته‌ها باشیم. کائنات به هر دو نیاز داره و بهشون پاسخ می‌ده. اما مهمه که برند،‌ شغل و ژستی رو انتخاب کنیم که با دسته‌بندی ما همخوانی داره. در غیر این‌صورت شکست بسیار بدتری می‌خوریم.

نکته: دسته سوم یعنی «ماجرایی جویی پر ریسک، بدون شکست» وجود نداره.

بازاریاب ها به بهینه سازی اهمیت نمی دن!

اگه بخوام صادق باشم من از این موضوع تعجب نمی کنم. تا قبل از ورود به دنیای دیجیتال، هزینه بهینه‌سازی خیلی بالا بود. به جاش بازاریاب ها سعی می‌کردن با آدم‌های بیشتری در ارتباط و امیدوار به تبدیل شدن بعضی از اونها باشن.

اغلب وقتی وارد یه پروژه میشیم اولین چیزی که نظرمون رو جلب می‌کنه نرخ پایین تبدیله. نیم درصد،‌ کمی پایین‌تر یا بالاتر. خیلی فرقی نمی‌کنه،‌ در هر حال این نرخ تبدیل چیزی نیست که بتونه کسب و کار رو به سمت موفقیت ببره.

هر روز یک کمپین جدید،‌ یه ایده و یا کانال جدید تبلیغاتی،‌ همکاری مشترک با یه بیزنس دیگه برای به اشتراک گذاری بانک مشتریان، ارسال ایمیل به ۵۰ هزار نفر دیگه و اگه فقط نیمی از انرژی صرف شده برای اینها صرفا بهتر کردن نرخ تبدیل بشه بهره‌وری ۲ تا ۳ برابر افزایش پیدا می‌کنه.

چی ارزشمندتره؟ بیشتر دیده شدن با صرف بی پایان منابع و انرژی یا بهتر ارتباط برقرار کردن با تعداد محدود‌‌‌‌‌‌‌تر اما در یک رابطه نسبتا طولانی؟