مدیریت ارشد

یه مدیر اجرایی ۶۰ ساله که تازه باز نشست شده میره به عنوان استاد راهنما شروع به تدریس می کنه، تمام دانشگاه و همه دانشجو ها از تفکرات ناب و جدیدش به وجد میان.

یه مدیر ۴۰ ساله که یکی دو دهه است داره یک بیزنس فناوری اطلاعات رو مدیریت میکنه پشت سر هم فرصت های موجود رو نادیده میگیره و از دست میده چون هنوز در دهه هشتاد زندگی میکنه.

این یه چیزیه که برای همه مدیران وقتی به درجات بالای ارشدیت میرسن اتفاق می‌افته. مهم نیست یک بازنشسته باشی یا یه مدیر جوان، مهم اینه که چند وقته توی اون کسب‌و‌کار حضور داری.

اگه یه دانشمند مسن بگه یه چیزی ممکنه، احتمالا درست میگه. وقتی همون فرد میگه غیر ممکنه، به احتمال زیاد اشتباه میکنه.
Arthur C. Clarke

این یکی از تناقض های مهم دنیای مدیریته که وقتی به ارشدیت می رسید بیشتر تصمیماتی که بهتر هستن رو تازه وارد ها میگیرن.

عدم پذیرش به دلیل به هم ریختگی

رسانه‌های دیجیتالی گسترش پیدا می‌کنن. مثل کاغذ نیستن،‌ میتونن خیلی بزرگ بشن.

هرچی دیجیتال استراتژیست‌ها دنبال افزایش سودهی میرن، تقریبا مدام یه اشتباه رو تکرار میکنن. هی تعداد پیشنهاد‌ها، پیام‌ها، تبلیغات و ... رو زیاد میکنن چون کم‌هزینه و یا گاهی رایگانه.

یه لینک، بنر یا تخفیف بیشتر توی سایت‌های تبلیغاتی یا خرید گروهی.

اقتصاد به ما میگه تا وقتی که محصولات تولید شده یه کارخونه با سود فروخته میشن، باید به تولیدش ادامه بده. بعبارت دیگه، به اضافه کردن ادامه بدید،‌ تا جایی که دیگه از کار بیفته.

در واقع رفتار انسان به ما میگه اثر این مسئله خیلی دائمی‌تر از اونیه که فهمیدیم. وقتی‌که کاربر رو بمباران می‌کنیم، با ایجاد بهم‌ریختگی بهش یاد میدیم که زیاد توجه نکنه. بهم‌ریختگی رایگان نیست و باعث کاهش حساسیت نسبت به اطلاعات میشه.

بیشتر بهتر نیست. در واقع بیشتر تقریبا هیچ‌وقت بهتر نیست.

سال ۲۰۱۸ شروع شد

امروز هیچ فرقی با بقیه روزها نداره، اما شاید فرصت خوبی باشه برای اینکه بعضی چیزها رو از اول بشمریم.

بدترین رییس دنیا

خود ما هستیم.

حتی اگه خویش‌فرما نیستید،‌ بازم رییس شما خودتون هستید. شما زندگی شخصی، زندگی حرفه‌ایی و مسئولیت‌های خودتون رو مدیریت می‌کنید.

عجیب اینه که ما اغلب اینکارو خیلی ضعیف انجام میدیم.

اگه همونطور که ما با خودمون حرف می‌زنیم رییس‌مون باما حرف می‌زد، تا حالا استعفا داده بودیم. اگه همونطور که ما روی آموزش خودمون کار می‌کنیم،‌ رییس‌مون روی آموزش کارمندان کار می‌کرد تا حالا شرکت ورشکست شده بود.

ما وقتی یه آدم خودگردان می‌بینیم که راهش رو پیدا کرده و خودش رو بخوبی مدیریت می‌کنه،‌ تعجب می‌کنیم. آدمی که با یه لپ‌تاپ تو دستش می‌ره مسافرت دور دنیا در حالیکه داره کارش رو هم انجام میده. ما از دیدن آدمی که آخر هفته یه برنامه آموزشی ثانویه برای خودش ترتیب دیده شوکه می‌شیم. ما به آدم‌هایی که از فرصت‌های فراغت‌شون برای یادگیری و بروز بودن استفاده می‌کنن میگیم آدمهای خفن یا نخبه یا خارق‌العاده.

کتاب‌های خوب زیادی در مورد این وجود دارن که چطور یه مدیر خوب باشیم. اما تعداد کمی به ما یاد میدن خودمون رو مدیریت کنیم. هنوز چیزهای ضروری زیادی هست که باید یاد بگیریم.

•رشد فردی

زندگی با شک

... اغلب خیلی سودمند‌تر از زندگی با یقینه.

آدمها از شک خوششون نمیاد، بنابر این اغلب حتی پول خرج می‌کنن و فرصت‌ها رو کنار میزنن که باهاش روبرو نشن. اما کارآفرینی یعنی با شک زندگی کردن و مثل ساختن یه کار هنری می‌مونه.

اگه تضمین بخوایم، دقیقا چند قدم مونده به نتیجه جا می‌زنیم.

درعوض اگه به جستجوی عدم اطمینان عادت کنیم، غریضه‌مون توسعه پیدا میکنه.

•رشد فردی