یلدا فقط حدود یک دقیقه از شب‌های قبل و بعد خودش طولانی‌تره. اما ما چند ساعت وقت صرف تدارکات مهمانی می‌کنیم و چند ساعت هم بیشتر خوش می‌گذرونیم.

مگر این یک دقیقه چقدر ارزش داره؟

خود یک دقیقه ذاتا ارزش خیلی زیادی نداره، بلکه این ما هستیم که می‌خوایم ارزشمند باشه. در واقع همون چند ساعتی که صرف این یک دقیقه می‌کنیم باعث میشه ارزش پیدا کنه. اگه برای همه شب‌های دیگه همین کارو بکنیم اونها هم مهم میشن.

موضوع همش همینه، چقدر پول، وقت، انرژی و منابع صرف یه چیزی شده. اطراف ما پر از «یک‌»‌های این شکلیه. یک نکته، یک مذاکره، یک کتاب، یک دوست، یک همکار، یک پدر و مادر، یک ایده، یک درخت و ...

اگه همون احترام و انرژی که صرف یک دقیقه شب یلدا می‌کنیم صرف یک‌های دیگه هم بکنیم، همونقدر ارزشمند می‌شن.

تا وقتی در مقابل ماست مانع است، وقتی ازش رد شدیم میشه حامی.

سوالی که خیلی می‌شنویم. «آیا واقعا ارزشش رو داشت؟»

گذشته از اینکه این سوال به خیلی چیزها می‌تونه اشاره داشته باشه، اما ما عمدتا می‌پرسیم: «آیا کارهایی که کردیم ارزش هدفی که داریم رو داشت؟ آیا نتیجه‌ای که گرفتیم ارزش تلاشی که کردیم رو داشت؟»

نکته‌ای که در مورد تلاش وجود داره اینه که خودش یه جور نتیجه و جایزه است، اگه بهش اجازه بدیم باشه. همه امکان این رو ندارن که حتی تلاش کنن.

بنابر این جواب همیشه اینه که «بله»، ‌اگه بهش مهلت بدید.

دوست علی در حالیکه یه بلال رو با دندان نگهداشته و نیشخند میزنه پشت در ایستاده به گمان اینکه علی در رو باز می‌کنه، اما من باز کردم. خیلی دست‌پاچه شد، نزدیک بود خفه بشه.

این اتفاق مدام تکرار میشه. هدف‌گذاری می‌کنیم، برنامه می‌ریزیم، خلاقیت به خرج می‌دیم،‌ زمینه‌سازی می‌کنیم، امکانات جدید فراهم می‌کنیم، و بعد درست همون زمانی که منتظریم اتفاق خوب بیفته یه چیز غیر منتظره پیش میاد.

زندگی حرفه‌ای، سازمان، شغل، کسب‌و‌کار و حتی خانواده ما مدام در معرض اتفاقات غیرمنتظره است چون ما از قبل براش آماده نشدیم.

فردی می‌گفت: «از فلانی خوشم نمیاد»

پرسیدم: «چرا؟»

معلوم شد چند سال پیش با هم یه کاری انجام دادن اما خوب پیش نرفته. وقتی وارد جزییات میشی می‌بینی اصلا یادش هم نمیاد که اصل مشکل چی بوده، چه چیزی توی پروژه درست پیش نرفته یا چقدر ضرر مالی داشته. تنها چیزی که یادش میاد اینه که ازش خوشش نمیاد.

همیشه همینطوره. ما مسایل مالی رو فراموش می‌کنیم، اما بی‌عدالتی، بی‌احترامی و حال بدی که در لحظه داریم به یادمون می‌مونه.

حسابدارها باید به اعداد و ارقام اهمیت بدن، اما شما، طراحان تجربه کاربر، باید به خاطرات اهمیت بدید.