بلاگ‌ها تاکتیک هستن، نه استراتژی

تهمتن برومند باعث شد به این فکر کنم که بلاگ‌ها تنها راه‌های وصل شدن به جامعه مخاطبان ما نیستن. توییتر، پیام‌رسان‌ها و حتی هشتگ‌ها هم بخشی از این جهان هستن. هر کدوم از اینها کارکرد متفاوتی دارن، اما در نهایت با هم مرتبط هستن و باعث توزیع و بازنشر ایده‌ها میشن.

وقتی من هشتگ ایران_بهشت_جامعه‌شناسی رو دنبال می‌کنم، بدون اینکه وبلاگی براش وجود داشته باشه، یک مفهوم و ایده رو دنبال کردم.

اگر روی وبلاگ سرمایه‌گذاری نکردید، شاید بخوایید به جاش روی چیز دیگه‌ای کار کنید و بهترین باشید.

دو دلیل برای اینکه ایده شما پذیرفته نشه

قبلا یکی انجامش داده
قبلا هیچ کس انجامش نداده

گذشته از اینکه کدوم یک از اینها درست، مفید و حقیقته، شما باید برای هر دوتاش آماده باشید.

آواز دهل

بشر برای اولین بار تونست از یک سیاهچاله عکس بگیره. این کار بزرگیه و حتما تاثیر مهمی در علم نجوم خواهد گذاشت تا بتونیم شناخت بهتری نسبت به کیهان و جهان‌هایی داشته باشیم که گاهی میلیون‌ها سال نوری از ما فاصله دارن.

اما در کنار این ذوق، زمینی که بشر داره روی اون زندگی می‌کنه به خاطر همین خواست بی‌نهایت‌اش در حال از بین رفتنه.

این ماجرا یک شگفتی یا اتفاق نادر نیست، بلکه چیزیه که مدام توی کسب و کارها هم اتفاق میفته. سازمان‌ها همیشه به «آینده» به شکل غیرمعقولی بیشتر از «حال» توجه می‌کنن.

«چیزهایی که قراره بدست بیاریم از چیزهایی که بدست آوردیم جذابترند.»

ما بیشتر پول و منابع رو برای رسیدن به مزایای رقیب، تبدیل شدن به چیزی که دیگران هستن، لمس کردن آینده‌های دور، گرفتن سایر بخش‌های مجهول بازار و … صرف می‌کنیم. چون چیزهایی که الان داریم اغلب بی‌ارزش به نظر می‌رسند و چیزهایی که باید داشته باشیم بسیار ارزشمندتر.

تخصص‌های غیرجذاب کلیدی

کمتر کسی به رشته تحصیلی آبخیزداری،‌ مدیریت منابع آبی یا مدیریت بحران علاقه‌منده. ما متخصصین بسیار اندکی در این حوزه‌ها داریم چون متقاضیان بسیار اندکی براشون هست. در سیل اخیر، کمبود این تخصص‌ها بسیار مشهود بود.

وقتی اوضاع عادیه، همه افرادی که می‌شناسیم مهندس کامپیوتر، طراح وب سایت، مدیر محصول، استراتژیست دیجیتال، بازاریاب و از این دست هستن. خب این شغل‌ها جذابند و هرکسی ممکنه بخواد اینکاره باشه.

اما وقتی بحران از راه می‌رسه متوجه میشیم هیچ کاری از دست اینها ساخته نیست.

نگاه واقع‌بینانه به سرمایه‌گذاری خطرپذیر

خوشبینی کلید موفقیته، اما در مواجهه با سرمایه‌گذار همیشه جواب نمیده. چون این یه صنعت خونگیه با هزاران بازیگر، هر کدوم هم اهدافی متفاوت.

این‌ها برخی از مسائلی هستن که قبل از صرف وقت و انرژی برای جذب سرمایه باید بهشون توجه جدی داشته باشید:

  • سرمایه گذار ها تمایل به سرمایه‌گذاری در حوزه‌ای دارن که درحال حاضر روش سرمایه‌گذاری کردن. اگه کسب و کار شما نوآورانه است، یا در حوزه فعلی سرمایه‌گذار نیست، تجدیدنظر کنید.

  • سرمایه‌گذارها از شما می‌خوان که کسب‌و‌کار رو بفروشید. هرچه‌سریعتر. هرچی بیشتر بهتر. اونها هیچ علاقه‌ای ندارن که تا ابد مالک بخشی از شرکت شما باشن.

  • سرمایه‌گذارها دوست دارن روی پروژه‌ای سرمایه‌گذاری کنن که جواب خودش رو پس داده. اگه وقتی کوچکه جواب نداده، چرا فکر می‌کنید وقت بزرگ شد جواب می‌ده؟

  • فقط یه کم از رهبر بازار بهتر بودن، بی ارزشه.

  • سرمایه‌گذارها نمی‌خوان از پولشون برای پشتیبانی از شکست‌های شما استفاده کنن. اونها از شما می‌خوان یه چیزی (کانال، بانک اطلاعاتی، اختراع ثبت شده) بسازید که یه ارزش واقعی داشته باشه.

  • سرمایه‌گذارها می‌خوان یه کسی کسب و کار شما رو مدیریت کنه که قبلا تجربه مدیریت کردن یه کسب و کار موفق رو داشته.

  • سرمایه‌گذارها می‌خوان توی جلسات هیات مدیره حضور داشته باشن و اونجا رو مثل خونه خودشون بدونن.

  • تعداد مشکلات کسب و کاری که میشه با پول حلشون کردن خیلی خیلی کمه.

  • اگه از کسی پول بگیرید احتمالا باید تعداد زیادی از کارمندان‌تون رو اونطور که اون میخواد عوض کنید.

  • سرمایه‌گذارها می‌دونن که اول بودن مزایای بسیار بزرگ و زیادی داره، پس احتمالش کمه به چیزی که ممکنه شمارو در جایگاه دوم یا سوم قرار بده توجهی داشته باشن (حتی اگه سود ده باشه)

  • سرمایه‌گذارهای خطرپذیر خیلی باهوش و با ارتباطات هستن. پس اونقدر باهوش هستن که بدونن ارتباطات اونها نمی‌تونه یه کسب و کار شکست خورده رو نجات بده.

  • سرمایه‌گذارها بیشتر روی شرکت متمرکز هستن، نه شما. اونها هیچ علاقه‌ای به این ندارن که وقتی سود زیاد میشه به شما حقوق بیشتر بدن.

  • بیزنس پلن‌ها بی‌خود هستن. نوشتن اونها ضروریه، ولی هیچ‌کس قرار نیست قبل از تصمیم‌گیری بیشتر از سه صفحه از اونها رو بخونه.

  • سرمایه‌گذارهای خطرپذیر علاقه دارن روی شرکت‌هایی سرمایه‌گذاری کنن که قرار نیست هیچ خطری اونها رو تهدید کنه.