پدر خوانده!

نه، ابدا منظور من فیلم معروف فرانسیس فورد نیست.

موضوع در ارتباط با نامه‌ استعفای یک کارمند به مدیرشه با این مضمون: «مدیریت محترم، من کار بهتری پیدا کردم و دیگه نمی‌خوام اینجا کار کنم. لطفا با درخواست استعفای من موافقت کنید.»

امروز مدیرعامل در جلسه‌ایی که با هم داشتیم میگفت: «من فعلا با استعفاش موافقت نکردم چون این ریسک بزرگی براش به حساب میاد. بهش یک ماه مرخصی میدم تا بره سر کار جدیدش و شرایط اونجا رو محک بزنه. شاید شرایط اون کار براش مساعد نبود. باید جایی داشته باشه که برگرده یا نه؟ اینطوری امنیتش بیشتره.»

از جلسه خارج شدم. باید کمی در مورد چیزی که اتفاق افتاده بود فکر می‌کردم. مدیر در مواجه با استعفای کارمندش رفتاری داره که یک پدر (و البته مادر) میتونه با فرزندش داشته باشه. گاهی در عصری که تنها ارزش قابل فهم بهره‌وری و سودآوریه، میتونیم شاهد چیزهایی باشیم که جهان‌بینی مارو تغییر میدن. مدیرانی هستن که باید اونها رو پدرخوانده بدونیم.

•رشد فردی

تلاش برای جلب رضایت

طرح، محصول، برنامه یا کلا تلاش شما قراره رضایت چه کسی رو جلب کنه؟

هر تلاش شکست خورده‌ایی رو که تا به امروز دیدم دقیقا به یه دلیل مشترک شکست خورده: در مسیر جلب رضایت فرد درست نبوده. یک لحظه بهش فکر کنید ... تلاش برای جلب رضایت فرد نادرست یعنی شکست.

همین موضوع در ارتباط با شغلی که باید انتخاب کنیم، یا حرفی که باید بزنیم،‌ یا چیزی که باید بنویسیم، یا محصولی که باید بفروشیم و ... به شکل عمیق‌تری درسته. اگه سخت در تلاشید که آدم اشتباهی رو راضی نگه دارید، شکست میخورید.

آیا واقعا فلان منتقد، خریدار، دوست، همکار، سرمایه‌گذار به همون اندازه‌ایی که شما بهشون اهمیت میدید اهمیت دارن؟

•مدیریت محصول, رشد فردی

سرسختی!

در مورد مطلب سه روز پیش{:target="_blank"} پاسخ‌های جالبی دریافت کردم.

بعضی پاسخ‌ها از افراد تحصیل کرده هم بود. پرسیده بودن: «با این همه مخارج بالا، من چطور میتونم این کارایی که شما پیشنهاد دادید رو انجام بدم؟ شاید یه آدمی که هیچ مشکلی نداره بتونه این کارا رو بکنه، ولی من حتما باید یه شغل درست حسابی داشته باشم، باید بتونم مخارجم رو تامین کنم، باید پول داشته باشم یه سفری با دوستام برم یا نه؟»

البته، بیشتر پاسخ‌ها از طرف افرادی بود که گفتن: «بله، این فکر خیلی خوبیه. اصلا اگه لازم باشه یکسال نون و پنیر میخورم. اینم مثل دانشگاه و سربازی یه بخشی از زندگی حرفه‌ایی آدمه که باید طی کنه.» چند تا کارفرما و کارآفرین هم با برنامه موافق بودن.

صد البته که موضوع به این آسونی‌ها نیست. این کار انجام دادنش برای همه سخته. آدم‌های خیلی کمی پیدا میشن که دارن به اندازه چیزی که مستحقش هستند دریافت می‌کنن. شما نمی‌تونید فقط تبلیغ کنید یا به اینور اونور رزومه بفرستید و موفق بشید.

اما خبر خوش اینه که اگه فقط کمی سرسخت‌تر از بقیه آدم‌هایی باشید که زود تسلیم میشن، اگه کمی خلاق‌تر از بقیه آدم‌هایی باشید که توی یک نواختی گیر افتادن، از این مرحله عبور می‌کنید.

من اولین شرکت خودم رو قبل از انقلاب اینترنت راه‌اندازی کردم. اون موقع خیلی راحت‌تر بود که متفاوت باشی. عالی بودن کار آسون‌تری بود. الان هم شاید لحظه خاص شماست. که البته بی‌تردید آسان هم نخواهد بود.

•رشد فردی

رویکردهای متفاوت در مقابل بازخورد

تجربه من میگه وقتی در مورد یه محصول نظر میدید، تولید کننده‌هاش نگاه متفاوتی در خصوص پروژه دارن که هرکدوم هم منجر به رویکردهای متفاوت در مواجهه با بازخورد شما میشه.

  1. هدف تیم اینه که شما رو راضی نگه دارن.
  2. هدف تیم اینه که یه محصول بسازن که خودشون عاشقش هستن و بهش افتخار میکنن.
  3. هدف تیم اینه که یه محصول عالی بسازن.

بین گزینه ۲ و ۳ بیش از اونی که فکر می‌کنید تفاوت وجود داره.

اولین سناریو متدوال ترین نوعه. منجر به سندروم ذهن‌خوانی میشه که توش تیم به سختی تلاش میکنه تا به شما بگه شما چی می‌خوایید. اگه بتونن ذهن شما رو بخونن، موفق میشن. مشکل این رویکرد اینه که از نوآوری تهی میشه. چون تیم مدیریت محصول فقط داره سخت تلاش میکنه بفهمه انتظارات شما چیا هستن تا اونها رو تامین کنه. پس در نهایت چیزی بیشتر از اونی که توقع دارید بهتون نمیده.

سناریوی دوم بین فریلنسرها یا سازمان‌های فردمحور خیلی مرسوم‌تره. توی این موارد شما هرچی در مورد محصول بگید ازش تعبیر شخصی میشه. دلیلش اینه که در نگاه فردی که دارید باهاش حرف میز‌نید، «این محصول ماست» پس حرف شما در مورد ماست. اگه از لوگو یا استراتژی‌شون خوشتون نیاد، یعنی خودشون رو تخریب کردید و باید ازش دفاع کنن.

با اینجور آدم ها میشه کار کرد، اما لازمش اینه که هیچ نقدی نداشته باشید.

سومین سناریو مدلیه که توش همه میخوان بهترین نتیجه حاصل بشه و تیم مدیریت محصول باور دارن که هرچی شما میگید ارزشمنده و میتونه باعث پیشرفت پروژه بشه. توی این تیم کار کردن منوط به وجود احترام متقابل در دستور کاره. نظر شما همیشه مطرحه و به قضاوتی که میکنید اعتماد میکنن.

من تجربه کار با هر سه مدل رو دارم. سناریوی اول واسه وقتی که بطور کامل تامین هستید، زمان زیادی ندارید و دقیقا هم میدونید چی می‌خوایید خیلی مفیده. سناریوی دوم واسه وقتی خوبه که شما بطور مطلق به تیم تون اعتماد دارید و فقط میخوایید پیش برن. سناریوی سوم هم وقتی خوبه که اعضای تیم افراد بالغی هستن، خودشون رو وقف تیم کردن و برای هم احترام متقابل قایل هستن.

چطور میشه اعتماد و خودباوری لازم برای سناریوی سوم رو بدست آورد؟ میگم با تیم بشینید دور هم و نقد کنید. قبل از اینکه توسعه رو شروع کنید، بقیه رقبا، خودتون و کارهایی که می‌تونید انجام بدید رو به چالش بکشید و ببینید چطور میشه بهتر بود. برای اینکه تحمل دریافت بازخورد از بیرون رو داشته باشید، باید اول از داخل تمرینش کنید.

•مدیریت محصول

مزرعه شما چقدر بزرگه؟

اگه شما مالک چند هکتار زمین کشاورزی هستید اما فقط چند کیسه کوچک بذر در اختیارتون هست، احتمالا وسوسه میشید که باهاش تا هر مقداری از زمین که میشه رو بکارید. کشاورزهای خبره به من میگن اینکار بی نتیجه است و فقط وقت شما رو هدر میده. در نهایت فقط کار زیاد و نتیجه کم نصیبتون میشه.

استراتژیست های دیجیتال هم با همین وضعیت روبرو هستن.

هر روز داره تعداد کانال‌های تبلیغاتی و رسانه‌ایی بیشتر میشه. تعداد جاهایی که می‌تونید توش پول و زمان صرف کنید بی‌نهایته. اما پول و سرمایه شما بی‌نهایت نیست. زمان شما هم همینطور.

خیلی‌ها میگن شما باید توی همه انواع شبکه‌های اجتماعی، ده‌ها یا صدها رسانه، و چندین بازار بزرگ هزینه کنید و محتوای خودتون رو هرجا که شنونده دارید و قابل نشره توزیع کنید.

یا اینکه فقط یه جا تمرکز کنید و پیروز بشید.

چقدر احتمال داره که آدم ها بخوان عضو شبکه‌ی مشتریان صدمین برند محبوب یه صنعت بشن؟ یا اینکه دنباله‌روی کسی باشن که امروز اینجاست و فردا یه جای دیگه؟

بازدهی باید برای شما مهم‌تر باشه و بازدهی از تمرکز به دست میاد. هرچی منابع رو از بقیه متمرکزتر نگه دارید، بازدهی‌تون توی اون بازار خاص بیشتر میشه. بقیه کانال‌ها و بازارها رو فراموش کنید. بچسبید به یکی و برنده باشید.

•استراتژی دیجیتال